Dear Tufoder,

Halen ofiste oldugum su saatlerde aklım kosmakta biraz, umarım bu aksamı kacırmıyacagım. Burayı ufak bir "forum" olarak kullanma riskiyle beraber fellow runnerlar olarak size bir uzmanlık sorum var - ben neden bi turlu hızlanamıyorum acaba?
Hız hic bir zaman onceligim olmadı, ama etrafımdakilerin 1k-5k-10k pacelerini gordukce (ah hepsi bu nike running app yuzunden!) kendimi biraz kotu hissediyorum.  Hala gecen sene aynı donedeki pace'imdeyim. Evet bu konuda ozellikle birsey de yapmıyorum ama dogal olarak biraz hızlanmam gerekmez miydi artık :(
Neyse, sanıyorum "interval training" yapmam lazım, internette de bir ton materyal var bununla ilgili, ama sizden de bir fikir alıyım istedim, var mıdır tavsiyeniz?

Turtle Canses 

Running in LA

En sonunda ben de birseyler yaziyorum, mutlu ve gururluyum :)

Bircok blogdasimin Amsterdamda ter dokerek yari maraton ve maraton kostugu gunlerde soylemesi ayip ben biraz tatildeydim. Ama bu tabiiki de kosmadim demek degil - her ne kadar yanlis planlamam - kendi spor ayakkabilarimi getirmemem ve yeni siparis ettigim barefoot merrell ayakkabilarin da gec gelebilecegini hesaplamamis olmam - yuzunden bir kac gun baslamam gecikse de Los Angeles`ta kosmayi basardim.
Iki yeni deneyim edindim, oncelikle barefoot ayakkabilar - simdilik bayildigimi soyliyebilirim. Su ana kadar alistiklarimdan cok farkli, ve biraz dikkatli olmak gerekiyor en basta, cunku kendimi cok rahat sakatliyabilecegimi hissediyorum, ama ayni zamanda da muthis hafif ve rahatlar.

Ikinci olarak da, hep hayal ettigim seyi yaptim, ve santa monica-venice beach de sahilde, denizin kenarinda ve icinde, ayakkabilarimi sirtima atip, yalin ayak kostum - yaklasik 8-8/5 km kadar. Ve MUTHESEM bir duyguydu, biraksalar (birakacak olan da beni bekleyen kardesimdi :) hic durmadan daha bayagi bir kosardim. Deniz kenari kosmaya cok uygun, bu yuzden ne bacaklariniz yanlis calisiyor, ne de sakatlanma riski var (bkz. resim 1a)

Bir de kosarken size eslik eden, yine resimde gorebileceginiz, muthis sevimli mini mini kus suruleri var, tabii bir suru baska kosucuyu da unutmuyoruz.

Diger sehirlerde de cok gordum ama LA kesinlikle inanilmaz `kosucu` bir sehir, hem sahilde hem de sehir icinde asfaltta bu kadar cok kosucu gordugumu hic hatilamiyorum, gunun her saati ve her gun, Ayrica bir suru sirf kosu uzerine uzmanlasmis dukkani var, dogal olarak kendimi kaybettim o dukkanlarda, and they have the right attitude for sure :)

Zaten cok sevdigim bu sehre baska bir yonuyle daha asik oldum ve hayalini kurdugum birseyi gerceklestirdim. Eger daha onceden yapmadiysaniz uygun bir kum bulusaniz sahilde yalin ayak kosmayi hepinize tavsiye ediyorum

Hepinizle Avrasya gunu gorusmek uzere :)

Ilham Almak, Ilham Vermek

Efe'nin anlattığı bir olay vardı, aslında kendisinden izin almasam da anlatıyorum. Ben kısa versiyonunu anlatıyorum, yine de kendisi yorumlarda daha iyi anlatabilir.

Bizimki bir gün Hyde Park'ta koşmaya başlamış, baya bir ilerledikten sonra çok ciddi yorulmuş. Bitmiş bir haldeyken hiç tanımadığı bir başka koşucunun gelip "haydi devam et, durmak yok" gibi kendisine motivasyon sağladığını ve anormal işe yaradığını anlatmıştı Efe.

Hayatımda bana da en büyük motivasyonu veren olaylardan biri çok benzeriydi. Ilk defa Belgrad'da 3 tur koşmaya karar vermiştim. Ilk turdan beri ters yöne koştuğumuz biriyle selamlaşıyorduk, ikinci turu bitirip üçüncü tura başladıktan yaklaşık 100 metre sonra onu parkuru yürüyerek bitirir şekilde gördüm. O da beni görünce 3. kez yeni tura başlamama şaşırmış bir şekilde alkışlayıp thumbs up yapmıştı. He, önemli mi? Değil. Tek bir kelime sarfetmemişti, sarfetse de ben zaten duymazdım müzikten. Ama hayatımın o ana kadarki en uzun koşusunun son turunda iyi motivasyon olmuştu. O ve çalan Queen.

Bu hikayeler motivasyon kaynağı bizlere, ama aslında bu blogun amacı da bir yandan birbirimizi motive etmek. Lafı ne kadar uzatsam da aslında Facebook'u açıp gördüğüm şeyin bana verdiği motivasyonu belirtmek istemiştim.

lightweight

Saniyorum bu ekibin arasinda en lightweight olan benim :( yaklasik bir sene once kosmaya basladim, bu sene Bozcaada 10K kostum, yeni hedefim Avrasya 15K. Haftada 3-4 kere, toplamda yaklasik 25 km kosuyorum. Iphone nike+ app`i en buyuk destekcim :) Her ne kadar acik havada kosmayi tercih etsem de Sinan`in aksine ben bayagi bir spor salonunda da kosuyorum, hem daha kontrollu oluyor, hem de gercekten cok soguk havalarda kosamiyorum disarida, daha dogrusu disari burnumu bile uzatmak istemiyorum :)

`Kosan` insanlarla tanistikca cok mutlu oluyorum. Bu haftasonu da biriyle tanistim (algida secicilik mi yoksa eskisine gore daha mi cok kisi kosuyor etrafta?), hikayesi bana ilginc geldi, benim kademeli olarak ulasmaya calistigim MARATON seviyesine 1 senede gelmis - bir anda sigarayi birakmaya karar vermis, daha sonra 1 sene haftanin 3-4 gunu antreman yapmis ve sonunda LA maratonunu kosmus (tabii maratonun sonunda alerjik olmasin ragmen kendine uzatilan muzu da bilincsiz bir sekilde mideye indirmis ve yarisi sis bir sekilde tamamlamis). Bugune kadar kademeli olarak ilerledigimi, ve belirli bir seviyeye ulastiktan sonra eninde sonunda MARATON kosacagimi ve bunun dogru yontem oldugunu dusunuyordum, ancak tekrardan gordum ki kosu da kesin kurallar yok, engellerin tumuyle kafanda yarattigin engeller, bir senede de maraton kosulabiliyormus demekki...ben de su anda yeni hayaller kurmaya basladim, mesela seneye LA maratonunu ben de kossam diye...

Hepimizin basina geldigi gibi, benim de neden kostugum bayagi bir sorgulaniyor cevrem tarafindan, ozellikle kosularimi twitter ve facebook gibi ortamlarda paylastigim icin. Cok da alakam olmayan kisiler bile `Canses ne yapiyor?` diye soruyorlar, karsilastigimizda `neden` diye soruyorlar, hatta her gun gordugum kisiler bile hala bir anlam veremiyorlar. Ama hicbiri bilmiyor gercekten kosmanin bana ne kadar iyi geldigini, bana kendimi ne kadar iyi hissettirdigini, kosamadigim zamanlarda nasil huzursuz oldugumu. Tek uzuntum bu kadar gec kesfetmis olmam kosmayi, cook uzun seneler ben de Sinan`in bahsettigi gibi `ben kosamam ki` dusuncesindeydim. Halbuki oluyormus, kosuluyormus, nefes de aciliyormus kaslar da.

Yeni kosmaya basliyacaklara iki tane onerim var: dogru ayakkabilar (kesinlikle arastirin, inceleyin, bulun) ve Haruko Murakami `that`s what I talk about when I talk about running`.

Ve bu bir miktar oradan buraya atliyan ilk yazimi kisa bir haberle bitirmek istiyorum - bu cumartesi belgradda Adim Adim kosusu varmis (ben uyesi degilim ama mail geldi). Ekip  8.30'ta 4 Levent Çevre Pastanesi önünde bulusacakmis, 9.30 Start! Benim icin saati biraz gec, genelde saat 8 gibi hava asiri isinmadan Belgrad`da olmayi tercih ediyorum, ama ilgilenenler icin gerisi gelen mailden:

"İlk 6 ayın değerlendirmesi sonucu ödül törenimiz de olacak, en hızlı, en düzenli katılım ve en iyi kişisel gelişim kategorilerinde bakalım kimler kazanmış olacak...Koşacak, izleyecek, pasta-kurabiye-simit-meyve getirecek, gönüllü olarak çalışacak, öylesine takılacak herkesi bekleriz!

Internet üzerinden daha önce kayıt yaptırmadıysanız bu linkten hemen yapın! http://www.jotform.com/form/13454020135.

Ve Çaylaklarrrr....

AA'nın gönüllü antrenörü Kees Arendtz hoca ve Melis Abacıoğlu'nun desteğiyle "AA Çaylaklar-Rookies" grubunu başlatıyoruz! Bugüne kadar sadece yürüyen, ama koşuda kendisini geliştirmek isteyen herkesi AA Çaylaklar takımına davet ediyoruz! Amacımız önümüzdeki Avrasya yarışına kadar, yani 11 Kasım'a kadar Çaylaklarla koşu/yürüyüş karışımı ile 15 kilometrelik yarışı tamamlamak.
İlk buluşma bu cumartesi günkü AA Koşu'da olacak, katılmak isteyebileceğini düşündüğünüz eş-dost, anne-baba, teyze-amca herkese haber verebilirsiniz. Bu cumartesi günkü tanışma ve deneme yürüyüşü/koşusu sonrasında her hafta cumartesi günü ormanda antrenman koşusu yapılacak, Kees tüm Çaylaklara cumartesi günleri ücretsiz antrenman desteği ve bilgi verecek. Hadi harekete geçin, harekete geçirin, bu fırsat kaçmaz!"

Sevgiler

canses